Tokyo Talk 6 - Column An Lemmens

• Vrije tijd in Tokio! Na een crew-aperitief op het terras van het hotel, kroop iedereen de douche in om zich klaar te maken voor een avondje ontspanning. Ik trok mijn kawaii ‘Alice in Wonderland’ jurkje aan (gekocht in Harajuku!!) en we reden met de bus naar het restaurant.
  
  Japanners zijn gek op karaoke en omdat wij nog geen tijd gehad hebben om met zijn alleen onze stembanden te treiteren in een karaokebar, had één van de geluidsmannen zijn ipod aangesloten op de boxen van de bus. We reden door de straten van Tokio op de tonen van Laura Lynn, de Havenzangers, Clement Peerens en andere nationale trotsen, met als gevolg dat onze Japanse buschauffeur ons compleet gek verklaarde.
  
  Het restaurant van die avond was Gonpachi, gelegen aan Roppongi Hills. We hadden het restaurant al gebruikt voor opnames en wilden er ook absoluut eens gaan eten omdat Quentin Tarantino Gonpachi als basis gebruikt had voor zijn "House of Blue Leaves", het restaurant uit Kill Bill waar Uma Thurman in haar gele catsuit tekeer gaat.
  
  Het eten was om je vingers bij af te likken, de drank vloeide rijkelijk, en iedereen was zo kapot dat er na een uur of 2 nog maar enkele wakkere kopjes tussen zaten! Maar die enkelen waren toch genoeg om later op de avond nog een feestje mee te bouwen in één of andere marginale club op Roppongi. Een club vol dikke oude Engelse zakenmannen, die er allemaal ongegeneerd met hun hoertje zaten te frullen. De rest van de zaal was gevuld met Japanse travestieten op zoek naar een verzetje. Maar dat hield ons natuurlijk niet tegen om onze vrije avond helemaal loos te gaan!
  
  Gelukkig is iedereen heelhuids terug op hotel geraakt, en mochten we de volgende dag héél lang uitslapen, wat ik dan ook gedaan heb!